Filed under: Articlos d'opinión
A manca de credibilidat d’o ministro d’Agricultura y a incapacidat, d’o que ya estase ministro d’Agricultura en a lechislatura d’Aznar, Arias Cañete, no ye desconoixida en Aragón. Terne que terne a solucionar totz os problemas con trasvases y entibos, l’endrezan a fer declaracions de lo más ridiclas:
Con enchaquia d’a enesima y no zaguera sequera en Aragón, fació o luns as siguients declaracions en las que achacaba a sequera a la manca d’entibos y la no execución d’o Pacto de l’augua en Aragón. O ridiculo roza l’absurdo en sentir a esviellada rufierta d’os maitins d’Aragón televisión. Do un periodista de filiación centro-dreitista (qui ha de rectificar a Arias Cañete aludindo a la manca de plevia) acompanyau d’o periodista d’ABC en Aragón, refleixan a manca de rigor y pluralidat que se puede veyer en a canal publica aragonesa, dende a dentrada en o gubierno d’o PP-PAR, y o nuevo consello direchent de Heraldo en Aragón Televisión.
Manimenos se reconoixe, tal y como dende “Esfendemos a Tierra” y “Ría Aragón” se ha manifestau, que no bi ha diners pa encetar nuevas obras, y menos macroentibos como YESA. A tamás d’as zaguers noticias a o filo d’os presupuestos publicaus por o gubierno d’o PP.
Filed under: Articlos d'opinión
As comunidatz asimiladas, que a segunda semana de Marzo churoron lealtat a o retallador espanyol, ya cuentan con os suyos presupuestos. Belunos como Catalunya dicen que ya veyerán si cumplen con o pacto, atros como Andalucía no se’n fan porque dicen no tener déficit (J.A. Griñán dixit), manimenos os más sobraus, como Aragón, han optau por reducir d’ixo qu’en sobra ambute, y que en iste país se clama cultura. Un chicorrón 0,46% d’o total destinará o gobierno d’o PP-PAR enta l’aculturización d’os suyos ciudadans, o más baixo d’os ya retallaus presupuestos d’as comunidatz, una situación que as/os aragonesas/es vienen padecendo dende 2007, alavez yera de 0.99%. Bells colectivos como “+Cultura” en veyer peligrar o suyo puesto de treballo facioron publico un comunicau o 22 de febrero, un comunicau en contra d’os retallos culturals en Aragón, con cenyos enta l’arte espanyol pero sin garra referencia a la modificación d’a Lei de luengas d’Aragón, una d’as primeras manifestacions publicas d’iste nuevo gobierno en contra d’a cultura aragonesa.
![]()
No ye por demás, que as comunidatz que más diners destinan enta cultura sigan as comunidatz que más protechen y esfienden as suyas respectivas luengas minoritorias, que sigan os puestos d’an qu’en surtan más actors de teyatro y cine, más directors, mas artistas y mosicos, i haiga una más gran escena, mayor rete y millors roldes. Podríanos fer un símil con a resta de países europeyos, y tendríanos os mesmos resultaus.
Os representants aragoneses, allenos a os sucesivos gubiernos, con voz en o parlamento, pareix i parar cuenta. Grupos de cuchas como IU-CHA ya han denuncia a situación de l’asturiano en o parlamento espanyol, con intervencions en asturiano por parti d’un riberano como Llamazares, que no hese adedicau ni un segundo en estudiar garra expresión aragonesa. Pero siempre pareix poca la enrestida cultural que pueda sufrir Aragón, como pa estar denunciada. Más si os suyos puestos de treballo no corren peligro (iste grupo fa parti de +Cultura), y os suyos amigos no pueden sacar-ne buen treslau. Ni una sola iniciativa rechistrada en ista endrecera por l’aragonés y o catalán en Aragón, y sí una “mazada” por parti d’un aragonés que tansament escribe bell escrito en o suyo blog pa refimar as leis d’o suyo apadrinau.
Dende fa quasi nueu anyos una colla de chent, que ya par d’alavez yeran conscients d’ista situación aculturizadera, se probó a creyar un puesto an que totz istos prechuicios y retallos remanisen a o marguin, an que as ideyas d’o suyos miembros y qualsiquier companyer d’inquietutz tenese acullida. Iste puesto se clama Centro Social A Enrestida, y en bells meses serán prestos ta fer veyer a la sociedat aragonesa que atra cultura aragonesa ye posible.
Fa tiempos que no se charra d’Irlanda d’o Norte en as notizias, cuan una decada tazaga parolas como Ulster, Belfast u Derry yeran ditas semana par d’atra, sino de contino. Y ye que parixe que dende l’alcuerdo d’o Biernes Santo de 1998 as badas de fambre d’os prisioners politicos y a represión d’as instituzións britanicas enta os republicanos s’han xublidau… nomás parixe quedar bel repui de disconformidat que espleita en traza de baralla de cabo ta cuan, y cada begada menos. A situazión de normalidat se da por cheneralizada dende a tregua de l’IRA Provisional en 2005 y a reinstaurazión de l’Asambleya d’Irlanda d’o Norte en 2007, tras una curiosa supresión de dita instituzión en 2003. ¿Y tot isto por qué? Por una teorica bizefalía de republicanos y unionistas en o poder, con una superbisión irlandesa y britanica, con un desarme de paramilitárs y con a guaranzia d’a salbaguardia d’os dreitos d’a poblazión republicana.

En Belfast, uno marcha t’os murals unionistas de Shankill y os republicans de Falls Street y compreba que agora son una atrazión anque os taxis locáls quitan dinérs fendo cursas ta dezenas de turistas que marchan ta fer-se fotos… se plega a contimparar a situazión con a de foranos fotiando atros puestos do s’han desembolicau guerras u barallas y que agora ya son pazificaus, cuals foraus de bombas en o Pilar u balas en a Puerta d’o Carmen. Pero de bote y boleyo, a ixo d’as 6 oradas uns muros metalicos trancan as suyas puertas separando ditas redoladas: allora ye cuan uno dispierta d’o país d’a piruleta en que se ha conbertiu a ziudat de maitíns y meyodiyas, y prenzipia a entender atras cosas.
Escando en as notizias, en o 2009 tornón os muertos y en chunio d’ista añada un polizía republicano estió asasinau por unionistas, de bez que en Derry una manifestazión unionista pasando a o canto d’o bico catolico, que a suya entrada se marca con un Welcome to free Derry y do un dublinés nos deziba con argüello que astí nunca no eba dentrau garra polizía ni militar britanico, remató en o secuestro y cremada de bels autos. Atamás d’os disturbios de Short Strand, con bels ferius de bala.
As posizións son bien definidas, y luen de parexer continar con ixa conberchenzia en pautos, a custión parixe esbarrar-se más y más.
Os unionistas se consideran perchudicaus con a situazión que s’ha dau tras os alcuerdos d’o Biernes Santo, con una poblazion catolica que ta els tiene o mesmo poder que a protestante estando menos numerosa. A igualazión en dreitos asegurada por una comisión espezial de dreitos umanos les ha perchudicau: os republicanos han dixau d’estar esclabos y agora son direuta competenzia d’os protestáns en o mercau laboral y en posibilidaz de dentrar en o funzionariau.
Os republicanos beyen como o esprito d’os Acuerdos de Belfast se ye conbertindo en una mena de estatus quo aturau, perpetuando una situazión prebia a la d’un cambio que nunca no se da. Se les diz debán de tot que cal salbaguardar a paz y o esprito conziliador, pero os resultaus de “fer as cosas bien” no plegan.

En o fundo, parixe que ixa teorica bizefalía no ye so que una mena de contentar a toz y no contentar a dengún dentro d’os esquemas chenerals de un estau neoliberal, isto ye, un estau alazetau en o conzeuto de cherarquía, que en o suyo fundo implica pillar dezisións de traza cada begada más indibidualizada. Dito d’atra traza, se puet estar tot o diplomatico y correuto que se quiera, promobendo un teorico estau bizefalo, pero siempre s’habrán de pillar dezisións y por muito que bi aiga una bizefalía en ixa cherarquía que las pilla, bi’n abrá que perchudicarán a uns en pro d’atros y a’l biés. Os protestáns considerarán que igualar os dreitos les perchudica (prou que no lo dirán asinas, que lo formularán con atrás parolas más polidas) y os republicanos, minoría encara que por no guaire, continarán pensando que ista nueba formula no soluziona as suyas aspirazións lechitimas (y más parando cuenta que son minoría más que más por a emigrazión de norirlandeses enta Irlanda en a puenda de represión britanica). Tanimientras, as instituzións feitas dentro d’o marco neoliberal ta soluzionar o problema de gobernanza de dos pueblos en una mesma tierra se muestran incompeténs, y l’onico que fan ye mirar de retrasar (u enrastar a “suburbios”) una biolenzia y uns sentimientos enfrontinaus que crexen más y más, d’a mesma traza que un galbán bibidor amaga o polbo debaxo de l’alfombra toz os diyas.
Muchas veces, quienes militamos en el independentismo aragonés, nos encontramos con que no sólo tenemos que afrontar los obstáculos evidentes de nuestra posición política, si no que tenemos que aguantar ataques y descalificaciones gratuitas de quienes se creen compañeros de trinchera. Cuando no su menosprecio descarado hacia nuestras lenguas y tradiciones servido como dosis de realidad. Y bien que conocemos cuál es esa realidad, nosotros mejor que nadie, por ello que luchamos para cambiarla. Sin embargo, parece que estos compañeros si sienten cierta simpatía para con lo euskaldún, el movimiento político allí desarrollado, el euskera y hasta el Athletic de Bilbao, incluso sin gustarles el fútbol ni seguir la liga. Aunque veo lógica esta veneración, no puede dejar de parecerme una incoherencia tremenda cuando viene de donde viene. Allá cada cual con su conciencia revolucionaria, huelga decir que es posiblemente un ejemplo a seguir hoy en día y hay mucho que aprender, por eso no entiendo cómo se banaliza y desprestigia el aragonesismo. Salvando las distancias obvias, es la misma opción política y es en la solidaridad internacionalista entre los pueblos donde nos encontramos. Que esa es otra, a la hora de hablar (bien y mal, de unos y otros) es demasiado fácil asumir ciertas cosas como propias, que lo son sólo en ebrio discurso, como queda demostrado cuando no se actúa en consecuencia cuando se presenta el deber de hacerlo.
Hablando de realidades, por cierto, es de justicia reconocer que mientras otras luchas llevan años enquistadas en bucles infinitos el aragonesismo avanza, despacio pero sin pausa. Trabajando, formándose, con sus pequeños errores tal vez, pero sin duda con la mejor intención, humildad y coherencia. Duele ver esa arrogancia con la que se ataca lo propio…si tuviera que elegir un rasgo típicamente aragonés, específico pero lejos de estereotipos, con toda seguridad sería ese. Lo que nos gusta ridiculizar lo nuestro, lo que nos cuesta confiar en nosotros mismos, ese auto asumido complejo de inferioridad. Es hora de superarlo, de nosotros depende.
O diya 12 d’Octobre en Espanya se celebra una festividat clamada Diya d’a Hispanidat, remerando lo descubrimiento d’America en 1492 por parti de Cristóbal Colón. Ta más inri, ye considerada como fiesta nacional espanyola.
Dito descubrimiento dará lugar a más de 500 anyos, dica hue, d’explotación, esferra y maltracto tanto d’as poblacions locals como d’os productos y recursos de dito continent. En o sieglo XVI estioron as minas de Potosí en Bolivia, actualment, as multinacionals foranas que continan aproveitando-sen d’o treballo y os recursos locals mientres, fueras de horadas excepcions, as elites se miran t’atro costau por o suyo propio esquimen.
Manimenos, Espanya va ubrir o grifo pero bien luego le ferían companya atras potencias como Portugal u o Reino Uniu. A conquista por Espanya d’America, aproveitando-se d’a superioridat melitar, as propias rivalidatz tribals entre indichenas y malotías traitas dende occident, ye o prencipio de más de 5 sieglos de “trestallo internacional d’o treballo”, que diría Eduardo Galeano, u o que ye o mesmo, Occident gana, Latinoamerica pierde. O herencio d’as conquistas imperialistas contina pervivindo actualment tal y como s’amuestra en os alteros rans de pobreza y a desigualdat social existents hue en os países d’o sud y centro d’America.
A tamás de tot ixo o 12 d’Octobre contina estando considerau como o Diya Nacional d’Espanya, una calendata an que sentir-se argüelloso d’estar espanyol, a lo menos seguntes ells, prou que sí. Desfiles melitars, puyadas de sinyals royo-gualdas… actos esperpenticos ta una calendata esperpentica.
Curiosament en Latinoamerica tamién ye una calendata remerada, ta bien seguntes as elites, que veyen en a conquista a traza an que o continent americano dentró en a historia y estió civilizau. Afortunadament, ta atras sectors d’a población o diya 12 ye una traza de reivindicar os dreitos y a dignidat indichena fendo actos contra la crudel y sanguinaria colonización imperialista y tot que’n conlevó: esclavismo, asesinatos, movimientos de poblacions… tot isto ta poder explotar os recursos naturals de cada zona y enriqueixer-se a costa d’o sufrimiento d’otri. Por isto nusatros no celebramos o Diya d’a Hispanidat y nian muito menos en somos argüellosos. No somos dispuestos a pasar por l’aro y continaremos terne que terne denunciando os feitos realizaus por l’imperialismo en cheneral y por l’Imperio Espanyol en particular, cada 12 d’Octobre.
12 d’Octobre, MICA A CELEBRAR
—————————————
El día 12 de Octubre en España tiene lugar una festividad denominada como Día de la Hispanidad, conmemorando el descubrimiento de América en 1492 por parte de Cristóbal Colón. Para más inri, está considerada como la fiesta nacional española.
Dicho descubrimiento dará lugar a más de 500 años, hasta nuestros días, de explotación, esquilmación y maltrato tanto de las poblaciones locales como de los productos y recursos de dicho continente. En el siglo XVI fueron las minas de Potosí en Bolivia, actualmente, las multinacionales extranjeras que siguen aprovechándose del trabajo y los recursos locales mientras, salvo honradas excepciones, las élites miran a otro lado por su propio beneficio.
No obstante, España abrió el grifo pero pronto sería acompañado de otras potencias como Portugal o el Reino Unido. La conquista por España de América , aprovechándose de la superioridad militar, las propias rivalidades tribales entre indígenas y enfermedades traídas desde occidente, da inicio a más de 5 siglos de “división internacional del trabajo”, que diría Eduardo Galeano, o lo que es lo mismo, Occidente gana, Latinoamérica pierde. La herencia de las conquistas imperialistas sigue perviviendo actualmente tal y como se demuestra en los altos niveles de pobreza y la desigualdad social existente en la actualidad en los países del sur y centro de América.
Pese a todo ello el 12 de Octubre sigue estando considerado como el Día Nacional de España, una fecha en la que sentirse orgulloso de ser español, al menos según ellos, claro. Desfiles militares, izados de banderas rojigualdas… actos esperpénticos para una fecha esperpéntica. Curiosamente en Latinoamérica también es una fecha recordada, para bien según las élites que ven en la conquista la manera en la que el continente americano entró en la historia y fue civilizado. Afortunadamente, para otros sectores de la población el día 12 es una manera de reivindicar los derechos y la dignidad indígena realizando actos contra la cruel y sanguinaria colonización imperialista y todo lo que ello conllevó: esclavismo, asesinatos, movimientos de poblaciones….todo ello para poder explotar los recursos naturales de cada zona y enriquecerse a costa del sufrimiento ajeno. Por ello nosotros no celebramos el Día de la Hispanidad y ni mucho menos estamos orgullosos de él. No estamos dispuestos a pasar por el aro y seguiremos día sí y día también denunciando los hechos realizados por el imperialismo en general y por el Imperio Español, en particular, cada 12 de Octubre.
12 de Octubre, NADA QUE CELEBRAR.
A triple opresión a la que somos sozmesas as mullers y d’a qual fan parte chénero, clase y territorio, se fa más fuerte en totz os aspectos baixo o sistema capitalista. Os alacetz d’iste sistema no nomás son a replega d’a riqueza material, sino tamien a expoliación intensiva en a que dentran en chuego a cultura y a intelichencia coleutiva, a capacidat de creyar cultura d’un pueblo. Ista expoliación d’o conoiximiento d’un pueblo ye a traza de funcionar d’o capitalismo, que ye qui absorbe de tot a o ser humano, dende a suya fuerza moscular bruta dica a suya intelichencia y cultura, quan las torna en una mercancia, destruyindo mesmo os alacetz más simbolicos, referencials e imachinarios d’os pueblos que esboldrega.
¿Por qué ista triple opresión se veye acentuada baixo o sistema capitalista?
O capitalismo mira que o papel d’a muller siga cara o cudiau d’os fillos e fillas y en o treballo domestico, tornando-la en una simple productora de beneficio psicosomático t’o capitalismo que ocupa al pueblo oprimiu t’o que perteneix a muller. A muller contina estando clau en a socialización d’os primers y decisius anyos de vida a traviés d’a transmisión lingüístico-cultural, y conserva a suya influyencia en a socialización d’a adolescencia. O capitalismo conoix iste feito prou bien, alavez l’alineación d’a muller ta iste sistema ye clau ta que produzca seres alienaus dende o prencipio, lo qual ye una necesidad importantisma ta fer más gran a replega capitalista. Iste s’encarga de mercantilizar a primera infancia ta fer más grans os mercaus, aumentando o consumismo y a financiación d’a existencia, con cuentas d’ahorro ta recién naixius y de credito ta chovens, entre atras.
Antimás tien en cuenta o papel fundamental d’a muller en o cudiau d’as personas mayors, creyando mercaus especificos ta la suya comercialización más que más en a industria d’a salud.
D’atra man, en os pueblos oprimius, iste efecto se multiplica por tener un problema adhibiu como ye a negativa d’a libertat d’autodeterminación y a inexistencia d’a suya propia nación-estau que le faiga poder chestionar o suyo esdevenidero. Tot isto fa que as cargas d’a muller d’o pueblo oprimiu se faigan más duras, porque que ye ella a que, como hemos veyiu, sostien en buena mida o tarabidau d’a explotación. Manimenos, o suyo alineamiento nacional será decisiu ta mantener o poder d’o pueblo ocupant, o suyo alineamiento clasista como treballadera será decisiu t’o mantenimiento d’o sistema burgués y o suyo alineamiento como “muller” será decisiu ta la pervivencia d’o patriarcau. Iste triple alineamiento será decisiu ta la socialización d’os fillos e fillas, recutindo-ie de traza dreita.
Por atro costau, a opresión no remata quan as mulleres marchan d’a casa, o si han decidiu no tener fillos u fillas, o si as mesmas han creciu. Presions materials e ideolochicas fan mezclallo, por eixemplo, ta persuadir a las mullers de que treballen por chornals más baixos d’os que a mayoría d’os varons aceptarían o aceptan, en a mayoría d’os casos, achustes temporals con os que no tien una protección laboral, isto fa, entre atrás cosas, que as mullers se qüestionen a maternidat.
O capitalismo tien os suyos alacetz en obtener a mayor plusvalía en o menor tiempo posible, en a especulación, en a explotación d’as personas y en a supresión d’os beneficios y prestacions socials adquiridas con luengas anyadas de luita. Iste capitalismo, con gran aumento en iste periodo de crisis ye fendo que a muller sia la mayor perchudicada con reformas que por eixemplo, retrasan a edat de chubilación lo que aumenta encara más a nuestra precariedat. Tamien a explotación se ye centrando y se centrará encara más sobre nusatras. O trestallo de chornals, a precariedat en o treballo, tallar as prestacions socials, a economía sumerchida, a feminización d’a pobreza d’entre atros, son fendo mella especialment en a vida d’as mullers.
Sin rematar con a triple opresión ye imposible continar enta debant en a construcción coleutiva d’o pueblo.
“Articlo amaneixiu en o fancine Esmo feito con enchaquia d’o festival Artieda’11″
Es hora de recortes, no hay tregua, el gobierno del estado español impugna su política de recortes y su política del miedo dentro de la delimitación territorial marcada por la opresión ciudadana y a los pueblos que la integran. No hay dinero, es un hecho, las arcas de dicho estado están vacías mientras los que se hacen llamar políticxs y dirigentes siguen despilfarrándolo en verdaderas atrocidades sin contar con el beneplácito de lxs denonimadxs “ciudadanxs”. Por otro lado los partidos minoritarios siguen “pillando cacho” de toda la tormenta que se avecina, véase PAR, CHA e IU. Los dos últimos después de las elecciones autonómicas y de años anteriores siguen “chupando del bote” a nuestra costa y lavándose las manos en colaboraciones y guiños a los actos realizados desde los movimientos sociales de nuestro pequeño país que por supuesto no se deja engañar. La ley de lenguas se desintegrará, ese pequeño pasito de hobbit que ha dado nuestro país se quebrantará y costará mucho levantarse para dar el paso gigante que oficialice nuestra lengua (a esta gente no le importa que se pierda), la creación de pantanos seguirá a pasos agigantados inundando pueblos y destruyendo familias, pero claro eso no importa que es por su bien.

La represión muestra su cara más amarga en Aragón mientras que lxs complices de la represión siguen mostrando dichos guiños, dicho en otros términos, a la cara te sonríen pero no dudan en apuñalarte por la espalda. Las multas se han convertido en un nuevo negocio movido por mafiosos al más puro estilo de la mafia de Chicago en los años 50 convertido ahora en una especie de “moda” para recaudar dinero que luego se despilfarra en coches oficiales o la contratación de una agencia para disminuir gastos, ¡menuda ironía!. Los perros del poder educados de manera fascista a la antigua usanza y disfrazados con mono azul, cascos y porras hacen que dicha opresión se cumpla a raja tabla de una manera alarmante. Compañerxs detenidxs, agresiones y violencia al más puro estilo La Naranja Mecánica se muestran sin pudor hoy en día mientras que los medios solo hacen eco de aquello que les interesa, aquello que sea morboso para el espectador y venda, total es lo que les enriquece y no hay que tentar a la suerte con la mano que les da de comer. Parece ser que la jugada les está saliendo redonda, por un lado guiño y por otro puñalada mientras que luego se lavan las manos inculpando al partido mayoritario de los sucedido, si tanto lo detestan ¿por qué pactan con ellxs? Estamos hartxs de vuestra represión, de vuestra intolerancia de vuestra violencia no solo en forma de porra si no en forma de precariedad laboral, recortes salariales, paro, racismo y odio a todo lo que os molesta. Los pueblos no aguantan más y como en la II Internacional el pueblo opina desde las urnas para crear una transformación que por supuesto ni eso es bien visto por el resto, Donosti capital cultural europea como medio de financiación terrorista y usaran los datos de los censos electorales para masacrar a la población y así hacer una ornada nueva de sacrificios humanos (eso dejó entrever Rosa Díez, ex del PSOE y ahora convertida en caudillo de UPyD). En definitiva, seguimos peleando porque nuestro pueblo sea libre, desaparezcan las injusticias y se logre la libertad y la igualdad real, no aceptamos vuestro juego y no nos lo creemos, no estamos hundidxs seguimos al pie del cañón y no nos dejaremos avasallar, seguimos y seguiremos vivos.
“Articlo amaneixiu en o fancine Esmo feito con enchaquia d’o festival Artieda’11″
Filed under: Articlos d'opinión
Quan, dende a estransida y humilde ambista d’o movimiento d’esfensa de l’aragonés se alufraba a fin d’un largo túnel clamau “normalización” y “reconoiximiento” legal. Encara quedaba por veyer a zaguera trista maniobra d’o rei d’os manipuladors y aspirant a lo primero. Francho Nagore Laín, representant de CHA en as listas d’as eleccions enta o concello Uesca 2011, 2007 y 2003 s’ha estimau más de tornar a deixar a Aragón sin un marco legal a on que agafar-se y poder desembolicar as luengas minoriatias d’Aragón (aragonés y catalán), que tornar a viyer como a enesima representativat común le diciba que NO. Que él no ye garra representant millor u pior que atros, que él y os suyos amigos no van a dirichir garra ente normativo sin estar trigaus ta ello por a resta de parladors de l’aragonés, y que o suyo partiu CHA, nunca no va a gubernar Aragón pa colocar-lo en iste afer.
Os acontecimientos sucedius en os previos a las eleccions 2011 no han estau que atra muestra de l’obchetivo de Francho Nagore. Qui ista vegada, de vez que ha tornau a enronar a legalidat y promoción de l’aragonés pa cutio, ha arrocegau o suyo companyero de viache, o catalán. En no aceptando l’acta d’academico de l’aragonés ha conseguiu que no se lechitimase una Academia de l’aragonés y o catalán, legalment constituyida. Tansament bells diyas antis de trancar-se a unica lechislatura que en 30 anyos lo heba feito. Unas Academias eslexidas por un Consello Superior d’as Luengas d’o que tamién ell i feba parti, y d’atramán único d’ixos quince que s’oposaba).
Istas Academias hesen treballau independienment, rai a tendencia politica d’o gubierno que salise en as eleccions, y rai a poca credibilidat que presumimos tendrá a/o proximo conellero/a de Cultura, si es que en i hai.
No ye a primera vegada que’l fa, pues ya refusó l’acta d’academico de l’Academia de l’aragonés (EFA) trigada por todas as asociacions en o “II Congreso de l’aragonés”. Tot isto, en veyer que no iba a poder controlar-la. Y siempre con o refirme d’un partiu politico CHA, desinformau y difuera de toda actividat social de l’aragonés, que veye que a unica razón d’ista insensatetz seiga la d’haber de cambear-se os nombres con “z” u “b”.
Porque claro, as razons d’un partiu politico que ni fa servir unas luengas propias, ni las siente ni las rispeta no pasan que por tener-las como ainas politicas.
“Articlo amaneixiu en o fancine Esmo feito con enchaquia d’o festival Artieda’11″
Desde A Enrestida queremos comunicar nuestro desprecio hacia la detención de nuestro compañero José David utilizado como cabeza de turco por una supuesta agresión con arma blanca que no cometió. Queremos mostrar nuestro apoyo a todas las víctimas del estado español que están sufriendo una gran represión y que con hechos como este se van haciendo eco públicamente. Está claro que cada vez hay más represión hacia los movimientos de izquierda, a los movimientos antifascistas y a aquello que se declare antisistema, por tanto declaramos nuestra repulsa contra todo tipo de opresión que viene causada por no aceptar un sistema capitalista que no queremos, por luchar contra aquello que creemos injusto, por mostrarnos solidarios contra las violaciones de los derechos de las personas como lo son entre otras la libertad de expresión y contra la complicidad del Estado con los partidos fascistas y sus agresiones.
También queremos mostrar nuestra total repugnancia hacia los medios de desinformación, que una vez más han vuelto a estar a la altura de los hechos, mintiendo, encubriendo y acusando a un joven inocente de una agresión, y también por la falta de respeto que han tenido con la familia de José David al publicar sus datos personales junto con datos de su vida personal en los medios.
Desde aquí queremos mostrar todo nuestro apoyo a nuestro compañero José David y a su familia, a City Boys y a toda la disidencia murciana.
¡ÁNIMO COMPAÑERO! ¡SOLIDARIDAD CON JOSÉ DAVID! ¡ATUREMOS A REPRESION!

O diya 16 d’abiento de 2009 estió chuzgau en Zaragoza o nuestro companyero Álvaro, acusau d’aber lanzau una piedra a un auto d’a polizia local o diya 30 de Mayo de 2008 en o bico de Torrero, an i yera dende feba més de dos anyadas o Zentro Sozial Okupau “Rasmia” y que estió desalojau ixe mesmo diya en un amplo espliegue polizial. Fa uns diyas conoxebanos a sentenzia y ayere, diya 26 de chinero de 2010, Heraldo de Aragón publicaba a notizia cuasi ocupando a totalidá de a suya pachina 11 rezentando tamién lo que i pasó seguntes a suya ambiesta d’os feitos d’aquel diya de mayo. Lo que bi pasó estió que dimpués d’o desalojo y a retilante situazion de sitio polizial en o Bico una colla de unas 20 o 30 personas dentre as que se i trobaba o nuestro companyero Álvaro, que eban acudiu ta fer beyer o suyo refirme a o Zentro Sozial Okupau “Rasmia”, se i cruzón con un auto d’a Polizía Local y una piedra impactó en o bentanico d’o posiento d’o copiloto de l’auto. Como consecuenzia d’isto, un d’os tres ocupans de l’auto presentó una ferida de 3 centimetros en o mentón. Antimás os cristals d’o bentanico le’n fazión mal en un güello pero no tien perdida d’a bista. As secuelas nomás en son a cicatriz de 3 centimetros que le ocasiona un chicot perchuizio estetico. A o poquet tiempo de suzeder isto, Álvaro estió identificau per a Polizia Nazional no muit luen d’o puesto chunto a dos zagals més. Antiparti, Álvaro no estió deteniu dica o lunes benién diya 1 de chunio en casa suya. Álvaro ye presentau como onico culpable y Heraldo de Aragón insiste en remarcar que “No bi’n ha confabulazion”, apresurandose a dizir bella cosa que dengún no le’n ha demandau y que dengún pensamos…
Seguntes Heraldo de Aragón, Álvaro ye condenau a 3 añadas de garchola y deberá indemnizar con 600 € a o achente “feriu” antimás de bosar lo que costó o cristal d’o bentanico, que estión 91,62 €, pero dengún les ne ha rezentau cosa ni a él ni a o suyo abogau, ni calendata de ingreso en a garchola ni brenca. Se ba a presentar un recurso ta la audienzia provinzial ta que rebise a sentenzia porque bi ha bel error de que no ha constado en ella os atenuantes que a esfensa en presentó per a suya parti.
Queremos aclarar-ne que:
MOS PARIXE TOTALMÉN INCHUSTIFICADA Y DESPROPORCIONADA ISTA SENTENCIA, perque:
-A petizión d’a fiscal yera de dos añadas de garchola.
-Álvaro no contaba con antecedens penals.
-O metodo d’identificazión se basa unicamen en a parola d’os polizias, sin alportar ni una sola preba.
-Ante un agrabio tal a un polizia ye impensable que nuestras efiziens fuerzas de seguridat tarden tot un cabo de semana en arrestar a una persona, maximo cuan dita persona estió identificada poquet dimpués de que ocurrieran os feitos.
-Sapemos que o nuestro compañero Álvaro ye inozente ya que él no estió qui tiró ixa piedra.
-Pensamos que iste montache polizial pretende estar un duro prezedente represibo politico en ista ziudad emplegando a nuestro compañero de “tozuel de turco”.
D’ista traza queremos manifestar que:
-Denguna sentenzia de dengun chuez puede transformar a reyalidat y creyar una nueba berdat, aun por muitoo que heraldo de aragon repita ixa mesma mentira una y zien begadas.
-Denguna condena exemplificatoria, ni ista ni denguna altra, ba a amilanar o nuestro esmo combatibo.
-Okupar una bibienda ta bibir o un local ta autochestionarlo ye un dreito perque ye inadmisible que i aiga miles y miles de bibiendas lasas en a nuestra ziudat y tanimientres que se especula con ellas y se’n fan muitas mas nuebas que permanezerán añadas lasas perque dengún pue bosar-las o que 9348 aragoneses aigan teniu que renunziar a bibiendas de proteczión ofizial en os zaguers años per no poder bosar-las debiu a su luenga y pa beluns cutiana y perpetua, crisis capitalista.
-El otrora dreito a la okupación, ye agora tras disparatadas condenas como ista, un deber moral solidario y reboluzionario.
Álvaro ha ubierto una cuenta pa qui quiera o pueda solidarizar-se-ne economicamen: 0182 6936 10 0201525685 d’o banco BBVA